کم بنویس ، همیشه بنویس [ توییتر چیست ؟]

از ابتدای تولد اینترنت وبلاگ نویسی یکی از تفریحات کاربران به شمار می آمده . از این ابزار برای به اشتراک گذاشتن تجربیات ، اعتقادات و نظرات استفاده می کرده اند . کسی که وبلاگی را راه اندازی می کرد ، دوست داشت علاوه بر تجربیاتش ، اتفاقات روزمره و کارهای جالبی را که هر روز انجام می داد ؛ را نیز با دیگران تقسیم کند. اما این کار به علت تعدد وقایع هم وقت زیادی را می برد و هم ارزش بلاگ را – به علت کاهش بار موضوعی – پایین می آورد . عدم بر طرف شدن این نیاز بزرگ در کاربران بسیار دیده می شد . بسیاری با کمبود آن کنار می آمدند و بسیاری با همان ابزاری که در آن زمان در دسترس بود تا حدودی نیاز خود را بر طرف می کردند .اما تمام این مشکلات با یک ایده ی ساده بر طرف شد. با ایده ای که نامش را میکروبلاگینگ گذاشتند .Twitter2

Twitter اولین سرویس میکروبلاگینگ، در این زمان آغاز به کار کرد . این سرویس تنها یک سوال ساده از مخاطب داشت :“ الان چکار می کنی ؟ ” یا “what are you doing ? ” . اما همین سوال ساده به سرعت گسترش پیدا کرد . به طوری که خیلی ها برای تبلیغ محصولاتشان از این استفاده می کردند . بسیاری از بازیگران و خواننده های محبوب آمریکایی در این سایت برای خود یک پروفایل داشتند تا بدوین وسیله بتوانند با طرفدارانشان ارتباط برقرار کنند . حتی نماینده ی دموکرات آمریکا که الان به عنوان رییس جمهور این ایالت انتخاب شده هم بسیاری از محبوبیت خود را مدیون میکروبلاگ هایی است که در آن زمان ارسال کرده .

اما واقعا چه لذتی دارد که سرویسی به شما اجازه بدهد تا 140 کاراکتر را در پاسخ به سوال “ چه میکنی ؟ ” برایش ارسال کنید . اینها بر می گردد به همان کمبودی که در آن ابتدای کار مشاهده می شد .در حقیقت شما با پاسخ دادن به سوال مورد نظر در کمترین زمان و با آسان ترین روش برای خود خاطره نویسی می کنید . مطمئنا لذت بسیاری دارد اگر بیست سال بعد به چنین روزی بر گردید و بخوانید کارهایی را که در این لحظه انجام داده اید . علاوه بر این به جز خاطره نویسی ، توییت کردن ( در اصطلاح به عباراتی می گویند که به سایت توییتر ارسال می شوند ) یک هنر نیز به شمار می آید و می تواند توانایی شما را در مفید صحبت کردن و مفید نوشتن افزایش دهد .شما به اندازه ی 140 حرف ظرفیت دارید تا احساستان را به طور کامل بیان کنید . با این اوصاف دیگر خبری از نوشته های طولانی که قبلا در وبلاگ ها قرار داشت و یک اتفاق ساده ی روزمره را تعرف می کرد خبری نیست . شیوه کلی کار به این صورت است که شما با دنبال (follow ) کردن دیگران در سایت توییتر می توانید لیست دنباله های خود را افزایش دهید تا از توییت های افراد بیشتری با خبر شوید. هر چند تعداد دنباله ها و کسانی که شما را دنبال می کنند بیشتر باشد موقعیت شما در این سایت بهتر می باشد . همچنین امکان  برگزیده کردن نوشته هایی خاص و افزودن آنها با علاقه مندی خود در این سایت و جود دارد . امکان انتخاب یک عکس پس زمینه و قالب های متفاوت برای صفحه ی اصلی (Home ) ، امکان به روز رسانی توسط اینترنت موبایل و پیامک ( حتی در ایران ) ، وجود کاربران بسیار زیاد ، آمار ارسال متوسط 100 توییت در ثانیه و وجود نرم افزار های مخصوص جهت راحتی کار از دیگر ویژگی های این سایت می باشد . در آخر مروری داریم بر انواع سایت های میکروبلاگ نویسی :

identi .ca : میکروبلاگینگ که بر پایه ی اپن سورس است . وجود room های مختلف برای گفتگو و تبادل نظر ، امکان برچسب گذاری بر روی نوشته ها ، هماهنگی کامل با توییتر ( به این معنی که اگر خواستید می توانید تا نوشته هایی را که در identi پست می کنید به اکانت شما در توییتر نیز ارسال شود یا امکان انتقال دوستان توییتری به اکانت شما در identi ، در صورتی که در این سایت عضو هستند ) ،هماهنگی کامل با برنامه های توییتری و… .

Jaiku.com : در این سایت می توانید رخدادهای روزانه ی خود را ثبت کنید و فعالیت اجتماعی دیگران را مرور کنید.

plurk.com : پلارک یک ژورنال اجتماعی است که در آن می توانید زندگی خود را با دوستان، اقوام و آشنایان به اشتراک بگذارید.این سرویس از زبان فارسی پشتیبانی می کند.

+ من در توییتر

نوشته های مرتبط

خوراک دوستی [ فرندفید چیست ؟]

چرخ دنده های گوگل از آن شماست

این نوشته را بعدا بخوانید

وب 2 به زیان ساده

اولین کسی باشید که مطالب وبلاگ ر ا در فید خوانش می خواند . Billboard_Feed_32x32 برای آگاهی از چگونگی این کار این صفحه را ببینید .

اولین کسی باشید که مطالب وبلاگ برای ایمیلش ارسال می شود .

Advertisements

هرگز آباد

خیلی از بازی های رایانه ای برای ما تجلی بخش خاطرات زیادی است . پدر و مادران ما با کارتون ها و انیمیشن های گذشته یاد دوران کودکی و حال و هوایش می افتند و ما با بازی های رایانه ای آن زمان .  بعضی از بازی های رایانه ای که در گذشته ساخته می شد بسیار زیبا تر و سرگرم کننده تر از بازی های امروزی بود ضمن اینکه خشونت و رعب و وحشت نیز در آنها کمتر یافت می شد. چیزی که مرا به نوشتن این پست واداشت پیدا شدن یکی از زیبا ترین بازی های دوران کودکی ام است که در آخر به آن بازی نیز می پردازیم .

برای ما در دوران کودکی یک لوح فشرده ( با سپاس از زبان فارسی ) بود و یک دنیا بازی . با یک لوح فشرده که برایمان می آوردند ، دو – سه سال سرگرم می شدیم . دیگر از بازی های داس بگذریم که معلوم نیست  چگونه با آن خط و نقطه ی ساده ساعت ها ما را پشت رایانه میخ کوب می کرد . بررسی بسیار کوتاهی می کنیم راجع به بازی های گذشته ی خود ، هرچند دوران کودکی ما همین دیروز بود و آنچنان به گذشته دوری شباهت ندارد .

1. Prince of Persia :کمتر پیش می آمد که نام اصلی و کامل بازی را یاد یگیریم . این اسم هم تازه یاد گرفتم . قبل از آن بازی را پرنسس می نامیدم . اما چند وقت پیش فهمیدم Prince of Persia که جدیدا سر و صدای زیادی هم کرده پیشرفته ی همان پرنسس خودمان است . چیزی که از این بازی به یاد دارم . پسرکی بود با لباس های سفید و موهایی طلایی که به دنبال شاهزاده ای در قصر می گشت و عبور از موانعی مانند تیغ های فلزی که اندکی خشن می نمود . 

2. علاء الدین : مدت ها با این بازی سرگرم شدیم . با حرکات موزونی که می آمد و سیب هایی که پرتاب می کرد و با اسم های خیالی که برای شخصیت هایش می گذاشتم و با دشمنان دست و پا چلفتی وقتی از بین می رفتند دود شده و در هوا نا پدید می شدند ، بدون حتی ریختن ذره ای خون به احترام روح لطیف کودکان . اما متاسفانه هیچ وقت نتوانستم این بازی را به اتمام برسانم و در آرزوی دیدن انتهای آن ماندم .

3. هرگز آباد (never hood) : بازی که مرا به نوشتن این پست واداشت . وقتی که بچه بودم

این بازی را با اسم خمیری یاد می کردم. گرافیک زیبا و منحصر به فرد که بازی را بسیار طبیعی کرده و فضای اطراف که با خمیر ساخته شده ، همچنین شوخی ها و طنز هایی که در داستان اتفاق می افتد ، همگی از ویژگی هایی بودند که باعث خاطر انگیز کردن این بازی شدند . گرچه مدت بازی ( در صورتی که روش رفتن آن را بدانید ) به پنج- شش ساعت نمی کشد . اما با مشاهده ی بعضی از مکان ها شما می توانید مدت ها سرگرم شوید و حتی تعجب می کنید که سازندگانش چه حوصله ای داشتند که داستانی به این بلند بالایی و ریشه دار ساخته اند . نمونه ی بارز این کار را در سالنی بسیار طویل می توان یافت که انتهایش تنها یک دیسکت وجود دارد که برای به دست آوردن این دیسکت باید 30 پرده راه بروید تا به آن برسید .( در این بازی یک صحنه ی ثابت وجود ندارد و هر بار که به انتهای صفحه برسید در ایتدای صفحه بعدی قرار می گیرید ، درست مثل برگ های یک کتاب) و بر دیواره اش تمام قدمت این سرزمین نوشته شده است . برای خواندن آن حتی اگر به زبان انگلیشی هم مسلط باشید شاید بیشتر از پنج ساعت طول بکشد ( یعنی چیزی در حدود کل بازی بدون خواندن نوشته ها ) و این نشان از وقت و تخیل زیادی است که برای این بازی گذاشته اند .

پی نوشت : اگر کسی این مطلب را خواند در قسمت نظرات همین پست تعدادی از بازی های زیبایی را که در دوران کودکی با آنها سرگرم می شده نام ببرد شاید برای من و دیگران یادآور خاطرات زیادی باشد .